สมุนไพร

ชื่อสมุนไพรขิง
รูปสมุนไพร
ชื่อวิทยาศาสตร์ Zingiber officinale Roscoe
ชื่อสามัญ-
ชื่อพ้อง-
ชื่ออื่นๆ ขิงแกลง ขิงแดง ขิงเผือก สะเอ
วงศ์ Zingiberaceae
ข้อมูลทางพฤกษาศาสตร์-
สารประกอบทางเคมีสารออกฤทธิ์ shogaol, gingerol มีผู้ศึกษาหาสารสำคัญที่ออกฤทธิ์ในการใช้ยับยั้งการอาเจียนของขิง โดยใช้ copper sulfate pentahydrate เป็นตัวเหนี่ยวนำให้เกิดการอาเจียน พบว่า 6-,8-,10-shogaol และ 6-,8-,10-gingerol เป็นตัวต้านการอาเจียน (1) 6-,8-,10-gingerol มีฤทธิ์ antiserotoninergic ในลำไส้หนู และ 6-shogaol และ 6-,8-,10-gingerol มีผลต่อการเคลื่อนไหวของกระเพาะอาหารและลำไส้ของหนูขาว (2) ขิงมีฤทธิ์ cholinergic หรือ adrenergic แต่ไม่มีฤทธิ์ histamine ในสุนัข (3) ต่อมาในปี 2002 พบ 5 อนุพันธ์ของ diarylheptanoids ซึ่งแยกได้จาก 6-,8-,10-gingerol และ 6-,8-,10-shogaol เป็นตัวยับยั้งการอาเจียนซึ่งเกิดจากการเหนี่ยวนำของ copper sulfate ในไก่ (4) shogaol, g ingerol, b-sesquiphellandrene
ข้อบ่งใช้-
ฤทธิ์ทางชีวภาพฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาที่เกี่ยวกับแก้ไข้ ปวดศีรษะ 1. ฤทธิ์ลดไข้ การศึกษาฤทธิ์แก้ไข้ของขิงมีทั้งที่ให้ผลและไม่ให้ผล การศึกษาฤทธิ์แก้ไข้ของสารสกัดที่มีขิงผสมอยู่ 3.75 ก. ในขนาด 1 ก./กก. พบว่ามีฤทธิ์แก้ไข้ (1) และมีรายงานน้ำสกัดสูตรผสมที่มีขิงเป็นส่วนประกอบในขนาด 200 มก./กก. ฉีดเข้าทางช่องท้อง (gastric intubation) ของหนูถีบจักรและกระต่าย มีฤทธิ์แก้ไข้ (2) และสารสกัดเอทานอล (80%) ในขนาด 100 มก./กก. กรอกเข้าทางกระเพาะอาหาร (intragastric) ของหนูขาว พบว่ามีฤทธิ์แก้ไข้ (3) แต่การทดลองในกระต่าย เมื่อกรอกน้ำสกัดผสมของขิงในขนาด 5 ก./กก. เข้าทางกระเพาะอาหาร ไม่มีฤทธิ์ดังกล่าว (4) มีการทดลองโดยใช้น้ำร้อนสกัดสูตรผสมที่มีขิงเป็นองค์ประกอบ โดยกรอกเข้าท้องของหนูขาวเพศผู้ในขนาด 4 ก./กก. (5) พบว่าไม่มีฤทธิ์ลดไข้และยังมีการทดลองใช้น้ำสกัดในหนูถีบจักร ขนาด 4 ก./กก. และฉีดเข้าช่องท้อง ไม่มีฤทธิ์ดังกล่าว (6) สารสกัดคลอโรฟอร์มจากเหง้าขิง ซึ่งประกอบด้วย 6-gingerol, 6-, 10-dehydroginger diones และ 6-,10-gingerdiones พบว่าสามารถยับยั้งการสร้างพรอสตาแกลนดิน และยังพบอีกว่า 6-gingerol มีฤทธิ์แก้ปวดลดไข้ได้ (7) และมีผู้พบว่า shogaol ก็มีฤทธิ์แก้ไข้เช่นกัน (8) 2. ฤทธิ์แก้ปวด สารสกัดไฮโดรอัลกอฮอลิก 200 มก./กก. โดยกรอกเข้าทางปากของหนูถีบจักรทุกๆ 6 ชั่วโมง พบว่ามีฤทธิ์เป็น antinociceptive effect และแก้ปวด ทดลองโดยใช้กรดอะซิติก ฟอร์มาลีนและพริกเหนี่ยวนำให้เกิดอาการปวด โดยเทียบกับมอร์ฟีน 5 มก./กก. ฉีดเข้าใต้ผิวหนัง (9) สารสกัดจากขิงมีฤทธิ์แก้ปวดในหนูถีบจักรและหนูขาวที่ขนาด 0.5 ก./กก. และ 2 ก./กก. ตามลำดับ (1) สารสกัดเมทานอลและน้ำในอัตราส่วน 1:1 ฉีดเข้าใต้ผิวหนังของหนูถีบจักรในขนาด 10 ก./กก. มีฤทธิ์ระงับอาการปวดที่ถูกเหนี่ยวนำด้วยกรดอะซิติก แต่ไม่มีฤทธิ์ดังกล่าวเมื่อใช้ในขนาด 3 และ 10 ก./กก. โดยใช้ความร้อน (10) กรอกน้ำคั้นเข้าช่องทางกระเพาะอาหารของหนูถีบจักรในขนาด 199.8 มก./ตัว มีฤทธิ์แก้ปวด (11) น้ำสกัดฉีดเข้าทางช่องท้องของหนูถีบจักรในขนาด 200 มก./กก. มีฤทธิ์ระงับอาการปวด (2) กรอกน้ำต้มเข้าช่องทางกระเพาะอาหารของหนูถีบจักรในขนาด 100 และ 300 มก./กก. มีฤทธิ์แก้ปวด แต่ในขนาด 1.2 ก./กก. ไม่มีฤทธิ์ดังกล่าว (12) นอกจากนี้มีการทดลองทางคลินิกโดยให้คนรับประทานวันละ 1.5 ก. พบว่ามีฤทธิ์แก้ปวด (13) ฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาที่เกี่ยวกับแก้คลื่นไส้ อาเจียน 1. การอาเจียนจากการเมารถเมาเรือ ใช้ผงขิงกับคนไข้ที่มีอาการวิงเวียน พบว่าได้ผลดีกว่า dimenhydrinate (5) ศึกษาแบบ double blind nystagmus เป็นผลเกิด optokinetic หรือ vestibular stimuli ขิงผงและยาหลอกและ dimenhydrinate ดูการกรอกตาไปมา (eye movement) พบว่าผงขิงไม่ต่างกับยาหลอก แต่ dimenhydrinate พบการลดลงของ nystagmus ไป caloric การหมุน และ optokinetic stimuli สรุปว่าขิงสามารถต้านการเมารถเมาเรือที่เกิดต่อระบบ vestibular หรือระบบ oculomotor ส่วนกลไกที่เกิดจากระบบประสาทส่วนกลางซึ่งเป็นกระบวนการออกฤทธิ์ของยาแก้เมารถเมาเรือที่ขิงไม่มี แต่ฤทธิ์ของขิงเรื่องการอาเจียนจะเกี่ยวข้องกับระบบทางเดินอาหาร (6) ต่อมามีการทดลองทางคลินิกในผู้ป่วย 80 คน โดยให้ขิง 1 ก./วัน เทียบกับยาหลอกสำหรับอาการเมาคลื่น พบว่าเกิดอาการเมาคลื่นน้อยกว่าอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับยาหลอก (7) 2. การอาเจียนจากการตั้งครรภ์ ในการทดลองทางคลินิกของขิงและวิตามินบี 6 ในการยับยั้งการคลื่นไส้อาเจียนในหญิงตั้งครรภ์พบว่าไม่เกิดอาการข้างเคียง (8) มีการทดลองใช้ในหญิงมีครรภ์ซึ่งมีอาการอาเจียนเนื่องจากการแพ้ท้องในช่วงตั้งครรภ์ 20 อาทิตย์ จำนวน 27 ราย พบว่าในขนาดวันละ 1 ก. (250 มก. 4 ครั้งต่อวัน) เป็นเวลา 4 วัน ไม่มีอาการข้างเคียง มีเพียง 1 รายที่แท้ง แต่ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าเกิดจากขิง ทารกทุกรายเป็นปกติ (9) มีการทดลองในหนู Sprague-Dawley ที่ตั้งท้อง 6 วัน โดยให้ 15, 20 หรือ 50 ก./ล. ของน้ำขิง ฆ่าหนูในวันที่ 20 พบว่าน้ำขิงไม่มีพิษต่อแม่ เกิดการแท้งลูกเป็น 2 เท่าของกลุ่มควบคุม แต่ไม่ทำให้โครงสร้างของตัวอ่อนผิดปกติและยังพบอีกว่าตัวอ่อนมีน้ำหนักมากกว่ากลุ่มควบคุม ซึ่งผลนี้เกิดในตัวอ่อนเพศเมียมากกว่าและไม่เกี่ยวข้องกับขนาดของรกที่ใหญ่ขึ้น การให้ตัวอ่อนเกิดการพัฒนาโครงกระดูกมากกว่า โดยวัดกระดูกอกและกระดูกฝ่ามือ (10) สารสกัดขิงด้วยเอทานอล (95%) กรอกเข้าทางกระเพาะอาหาร ในขนาดต่าง ๆ พบว่าไม่มีผลกระทบต่อรูปร่างของทารกในครรภ์ในหนูขาวที่ตั้งท้อง (11) และสารสกัดขิงด้วยเอทานอล (100%) กรอกเข้าทางกระเพาะอาหาร ในขนาด 200 มก./กก. ในหนูขาวที่ตั้งท้อง ไม่มีฤทธิ์ทำให้แท้ง (12) และยังมีการศึกษาถึงผลกระทบต่อรูปร่างของตัวอ่อนในท้อง (teratogenic) ของสารสกัดขิงทดลองในหนูขาวพันธุ์ Wistar โดยกรอกสารสกัดด้วยน้ำมันงาของขิงที่ความเข้มข้น 100, 333 และ 1,000 มก./กก. หรือน้ำมันงาอย่างเดียว แบ่งหนูขาวออกเป็น 4 กลุ่ม กลุ่มละ 22 ตัว ในวันที่ 6-15 ของการตั้งครรภ์ เปรียบเทียบกันทั้ง 4 กลุ่ม ในระหว่างการศึกษามีบันทึกน้ำหนัก อาหารและปริมาณน้ำที่ได้รับในระหว่างการศึกษา ฆ่าหนูในวันที่ 21 สรุปได้ว่าสารสกัดขิงไม่มีความเป็นพิษในแม่และตัวอ่อนในท้อง ทั้งในขนาดความเข้มข้นที่สูงถึง 1,000 มก./กก. (13) เนื่องจากมีรายงานการใช้ขิงในตำรายาทำแท้ง จึงควรระมัดระวังไม่ใช้เกินขนาดในหญิงมีครรภ์ แต่อย่างไรก็ตามมีผู้ศึกษาในหนูขาวพบว่าไม่ทำให้แท้ง (13) 3. การอาเจียนจากยามะเร็งและฉายรังสี อาการอาเจียนเป็นปัญหาสำคัญของการใช้เคมีบำบัดในผู้ป่วยมะเร็ง การอาเจียนเกิดขึ้นอย่างรุนแรงจนไม่สามารถควบคุมได้ ทำให้ผู้ป่วยไม่ยอมรับการรักษาในครั้งต่อไป แม้จะยอมรับกันว่ายากลุ่ม 5–HT3 receptor antagonist มีประสิทธิภาพสูงในการป้องกันการอาเจียนจากเคมีบำบัด (14) แต่เนื่องจากราคายาที่สูง ทำให้ต้องพิจารณาถึงความคุ้มค่าที่จะใช้ โดยคำนึงถึงคุณภาพชีวิตและภาวะเศรษฐกิจของผู้ป่วยมะเร็ง ซึ่งการนำขิงมาใช้เป็นยาแก้อาเจียนจึงเป็นอีกทางเลือกหนึ่ง สารสกัดอะซีโตนและเอทานอล (50%) ของขิงมีฤทธิ์ต้านอาเจียนที่เกิดจากการเหนี่ยวนำโดยฉีด cisplatin 3 มก./กก. ในสุนัข ผลที่ได้คือเมื่อรับประทานสารสกัดอะซีโตนและสารสกัดเอทานอล (50%) ของขิงโดยรับประทานในขนาด 25, 50, 100 และ 200 มก./กก. สามารถต้านการเกิดอาเจียนได้อย่างมีนัยสำคัญ แต่น้ำสกัดในขนาดดังกล่าวไม่มีฤทธิ์ และยังพบอีกว่าสารสกัดอะซีโตนมีฤทธิ์มากกว่าสารสกัดเอทานอล (50%) อย่างไรก็ตามทั้งสองก็ยังมีประสิทธิภาพน้อยเมื่อเทียบกับยาต้านอาเจียน 5-HT3 antagonist (granisetron) แต่ไม่มีประสิทธิภาพในการต้านอาเจียนที่เกิดจาก apomorphine (15) 4. การอาเจียนจากสาเหตุอื่นๆ ฉีดสารสกัดขิงด้วยเมทานอล (50%) ในขนาด 10 ก./กก. แก่กบที่ทำให้อาเจียนด้วย copper sulfate พบว่าสามารถต้านการอาเจียนได้ (16) ในปี 1982 มีผู้ทดลองทางคลินิกโดยใช้สารสกัดขิงด้วยเมทานอล (50%) ในขนาด 10 ก./กก. ในอาสาสมัครอายุ 18-20 ปี 36 คน เป็นชายและหญิงอย่างละครึ่ง คนละ 940 มก. พบว่าสามารถต้านการอาเจียนได้ (17) ในปี 1990 มีการศึกษาฤทธิ์แก้อาเจียนของขิงและ metoclopramide ในผู้ป่วยหญิงที่ผ่าตัดมดลูก (gynaecological) โดยให้รับประทานผงขิงบรรจุแคปซูลก่อนผ่าตัด พบว่าสารทั้งสองแก้อาเจียนได้ดีกว่ายาหลอกอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) (18) และในปี 1993 ได้มีผู้ทดลองดูผลของผงขิงเทียบกับ metoclopramide หลังผ่าตัด laparoscopic gynaecological อุบัติการณ์เกิดคลื่นไส้อาเจียนในผู้หญิง 120 คน พบว่า การอาเจียนในผู้ที่ได้รับ metoclopramide และขิงน้อยกว่าผู้ที่ได้รับยาหลอก คิดเป็น 27, 21 และ 41% ตามลำดับ (19) และในปี 1998 มีผู้ศึกษาฤทธิ์แก้อาเจียนของขิงเทียบกับ droperidol ในผู้หญิง 120 คนที่ผ่าตัดมดลูก (gynaecological) โดยแบ่งเป็นกลุ่มที่ได้ ยาหลอก, droperidol, ขิง และขิงกับ droperidol (ขิง 2 ก. droperidol 1.25 มก.) พบว่าการคลื่นไส้หลังผ่าตัดเป็น 32, 20, 22 และ 33% และการอาเจียนเป็น 35, 15, 25 และ 25% ตามลำดับ จึงสรุปได้ว่าควรใช้ขิง 2 ก. droperidol 1.25 มก. หรือทั้งสองอย่างมีผลลดการอาเจียนไม่ต่างกัน (20) ฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาที่เกี่ยวกับโรคอุจจาระร่วง 1. ฤทธิ์รักษาอาการอุจจาระร่วง น้ำสกัดฉีดเข้าทางกระเพาะอาหารของหนูตะเภาในขนาด 0.5 มก./มล. มีฤทธิ์ต้านอาการท้องเสียที่เกิดจากการใช้น้ำมันละหุ่งเหนี่ยวนำให้เกิดอาการท้องเสีย (1) น้ำต้มของยาตำหรับซึ่งมีขิงผสมสมุนไพรอื่นๆ ให้เด็กรับประทานแก้ท้องเสีย โดยมีการใช้ในเด็กอ่อน 234 รายและเด็กโต 71 ราย พบว่า 281 ราย (92%) หายภายใน 1-3 วัน (2) 2. ฤทธิ์ต้านเชื้อแบคทีเรีย น้ำมันหอมระเหยของขิงมีฤทธิ์ต่อเชื้อ E. coli และ Shigella sonnei (3) แต่ยาเตรียมไม่มีผลต่อ E. coli และ Staphylococcus aureus (4) ผงขิงความเข้มข้น 5 มก./มล. ไม่มีฤทธิ์ต้านเชื้อ Yersinia enterolitica ในหลอดอาหารเลี้ยงเชื้อ (5) และรากขิงความเข้มข้น 1.5 ก./จานเพาะเชื้อ ไม่มีฤทธิ์ต้าน E. coli (6) น้ำต้มขิงในความเข้มข้นต่ำที่สุดที่สามารถยับยั้งเชื้อ (MIC) เท่ากับ 125 มก./มล. (7) และในความเข้มข้นต่ำที่สุดที่สามารถยับยั้งเชื้อ (MIC) มากกว่า 100 มก./มล. ไม่มีฤทธิ์ต้านเชื้อ E. coli ในจานเพาะเชื้อ (8) น้ำมันหอมระเหยในขนาดต่างๆ ไม่มีฤทธิ์ต้านเชื้อ E. coli, Salmonella typhi (9), Shigella dysenteriae, Vibrio cholera (11) และ Staphylococcus aureus (9, 10) มีการทดลองนำน้ำมันหอมระเหยความเข้มข้น 50% มาทดสอบ พบว่ามีฤทธิ์ต้านเชื้อ Yersinia enterolitica แต่ไม่มีฤทธิ์ต้านเชื้อ E. coli (11) น้ำมันหอมระเหยความเข้มข้น 20 มล./แผ่น มีฤทธิ์ต้านเชื้อ Staphylococcus aureus แต่ไม่มีฤทธิ์ต้านเชื้อ E. coli (12) และยังมีการทดลองอีกว่าในความเข้มข้นต่ำที่สุดที่สามารถยับยั้งเชื้อ (MIC) เท่ากับ 12.5% มีฤทธิ์ต้านเชื้อ Yersinia enterolitica และ Staphylococcus aureus แต่ในความเข้มข้นต่ำสุดที่สามารถยับยั้งเชื้อ (MIC) เท่ากับ 50% ไม่มีฤทธิ์ต้านเชื้อ E. coli (13) ในจานเพาะเชื้อ น้ำร้อนสกัดในความเข้มข้น 50 มก./แผ่น ไม่มีฤทธิ์ต้านเชื้อ Salmonella typhimurium TA98 และ TA100 (13) น้ำสกัดในความเข้มข้นที่ไม่ได้เจือจางมีฤทธิ์ต้านเชื้อ E. coli, Salmonella B, S. newport, S. typhi และ Shigella flexneri แต่ไม่มีฤทธิ์ต้านเชื้อ Staphylococcus aureus (14) น้ำสกัดความเข้มข้น 0.3 มล. มีฤทธิ์ต้านเชื้อ E. coli, S. paratyphi, S. typhi และ Staphylococcus aureus (15) ขณะที่ความเข้มข้น 200 มก./มล. ไม่มีฤทธิ์ต้านเชื้อ E. coli, S. typhimurium และ Staphylococcus aureus (16) สารสกัดอะซีโตนในความเข้มข้นที่ไม่ได้เจือจางมีฤทธิ์ต้านเชื้อ E .coli, Salmonella B, S. typhi และ Shigella flexneri แต่ไม่มีฤทธิ์ต้านเชื้อ S. newport และ Staphylococcus aureus (14) สารสกัดเอทานอล (100%) ความเข้มข้น 200 มก./มล. ไม่มีฤทธิ์ต้านเชื้อ E. coli และ S. typhimurium (16) และยังมีการทดลองในความเข้มข้น 2.5 มก./แผ่น มีฤทธิ์ต้านเชื้อ Staphylococcus aureus แต่ไม่มีฤทธิ์ต้านเชื้อ E. coli (17) สารสกัดเอทานอล (95%) ในความเข้มข้นที่ไม่เจือจางมีฤทธิ์ต้านเชื้อ E. coli, Salmonella B, S. newport, S. typhi, Shigella flexneri และ Staphylococcus aureus (14) สารสกัดเอทานอล (90%) มีฤทธิ์ต้านเชื้อ E. coli และ Staphylococcus aureus (18) และสารสกัดเอทานอล (80%) ความเข้มข้น 500 มคก./แผ่น มีฤทธิ์ต้านเชื้อ E. coli, Salmonella typhi และ Staphylococcus aureus (19) ในจานเพาะเชื้อ นอกจากนี้ยังมีการศึกษาน้ำขิงในรูปเครื่องดื่มว่ามีฤทธิ์ต้านแบคทีเรียก่อโรคอุจจาระร่วง โดยทดลองในเชื้อแบคทีเรียที่เป็นสาเหตุของโรคอุจจาระร่วงที่แยกได้จากผู้ป่วย พบว่าได้ผล (20) จากการทดลองทั้งหมดจะเห็นว่า สารสกัดขิงมีฤทธิ์ต่อเชื้อแบคทีเรียที่เป็นสาเหตุของโรคท้องเสียมีผลไม่แน่นอน บางการทดลองได้ผล บางการทดลองไม่ได้ผลและต้องใช้ความเข้ม-ข้นสูง จึงไม่น่าจะนำมาใช้ในอาการท้องเสียติดเชื้อหรือในผู้ป่วยเอดส์ 3. ฤทธิ์คลายกล้ามเนื้อเรียบ สารสกัดผสมของขิงมีฤทธิ์คลายกล้ามเนื้อเรียบของลำไส้เล็กทดลองในลำไส้หนู โดยใช้อะซีติลโคลีนเป็นตัวเหนี่ยวนำให้เกิดการหดเกร็งของลำไส้ (21) ยังมีการทดลองให้สารสกัดที่มีชะเอมเทศ 1.875 ก. และขิง 3.75 ก. ในหนูตะเภา พบว่ามีฤทธิ์คลายกล้ามเนื้อเรียบของลำไส้เล็กของหนู นอกจากนี้สารสกัดผสมที่มีขิงที่มีความเข้มข้น 0.001 มก./มล. ทดลองในหนูขาว พบว่ามีฤทธิ์ต่อลำไส้เล็กของหนู (22) 4. ฤทธิ์ต้านการหดเกร็งของกล้ามเนื้อ สารสำคัญในการออกฤทธิ์ลดการบีบตัวของลำไส้ พบสารออกฤทธิ์คือ 6-gingerol และ 6-shogaol (23) สารสกัดอะซีโตน ความเข้มข้น 50 มคก./มล. (24) สารสกัดเอทานอล (95%) ความเข้มข้น 200 มคก./มล. (25) และ 50 มคก./มล. (26) มีฤทธิ์ต้านการหดเกร็งของลำไส้เล็ก ทดลองในลำไส้หนู การทดลองโดยใช้น้ำร้อนสกัดความเข้มข้น 1 มก./มล. มีฤทธิ์ต้านการหดเกร็งของลำไส้เล็ก ทดลองในลำไส้หนู โดยใช้อะซีติลโคลีน แบเรียมและฮีสตามินเหนี่ยวนำให้เกิดการหดเกร็ง อีกทั้งยังมีการทดลองในขนาด 3 มก./มล. โดยใช้ฮีสตามีนและนอร์อีพิเนฟรีนเหนี่ยวนำให้เกิดการหดเกร็งพบว่าได้ผลเช่นเดียวกัน (27) น้ำสกัดผสมของขิง ความเข้มข้น 0.001 (21) และ 1-5 มก./มล. (28) พบว่ามีฤทธิ์ต้านการหดเกร็งของลำไส้หนูตะเภา แต่ที่ความเข้มข้น 10 มก./มล. (28) ไม่มีฤทธิ์ดังกล่าว และยังมีการทดลองในลำไส้ของกระต่ายโดยใช้น้ำสกัดความเข้มข้น 0.01 ก./มล. (3) และสารสกัดเอทานอล 95% พบว่ามีฤทธิ์ต้านการหดเกร็งของลำไส้เล็กที่เกิดจากการใช้อะซีติลโคลีนเหนี่ยวนำ (29) น้ำมันหอมระเหยจากรากสามารถลดการบีบตัวของลำไส้เล็กคิดเป็น 12% ของ papaverine ส่วนสารสกัดด้วยน้ำของขิง ในขนาดต่ำๆ พบว่ามีฤทธิ์กระตุ้นลำไส้เล็กของหนูขาวที่ตัดแยก และเมื่อฉีดเข้าช่องท้องในขนาด 0.050-0.020 ก./กก. ให้ผลลด propulsive movement ของลำไส้เล็ก กระตุ้นการบีบตัวของลำไส้เล็กในสุนัข โดยมีฤทธิ์ผ่านระบบประสาทเสรี และฤทธิ์ไม่เหมือน histamine จึงคาดว่าไปกระตุ้นการหลั่ง 5-HT หรือในขิงมี 5-HT ซึ่งต้านการบีบตัวของลำไส้จึงลดอาการปวดเกร็ง (30) ฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาที่เกี่ยวกับแก้หวัด 1. ฤทธิ์ต้านไวรัส น้ำสกัด ความเข้มข้น 10% ไม่มีฤทธิ์ต้านไวรัส influenza ในอาหารเลี้ยงเชื้อ (1) สารสกัดเฮกเซนมีฤทธิ์ต้านไรโนไวรัส สารที่ออกฤทธิ์ คือ b-sesquiphellandrene ทดลองโดยวิธี plaque reduction test ได้ค่า 50% ของความเข้มข้นที่สามารถยับยั้งเชื้อ (IC50) เท่ากับ 0.44 mM (2) 2. ฤทธิ์ต้านการแพ้ ตำรับที่มีขิงเป็นองค์ประกอบ มีการศึกษาฤทธิ์ต้านฮีสตามีนในลำไส้หนูถีบจักร (3) ต่อมามีการทดลองใช้สารสกัดเอทานอล (95%) ความเข้มข้น 0.2 มล. ในลำไส้หนูตะเภา มีฤทธิ์ต้านฮีสตามีนด้วยเช่นกัน (4) และยังมีการทดลองใช้น้ำสกัดความเข้มข้น 100 มคก./มล. มีฤทธิ์อ่อนๆ ในการต้านอาการแพ้ (5) นอกจากนี้ยังมีการทดลองโดยใช้น้ำสกัดกรอกเข้าทางปากของหนูถีบจักร มีฤทธิ์ต้านอาการแพ้ (6) น้ำร้อนสกัดฉีดเข้าช่องท้องของหนูตะเภาในขนาด 100 มก./กก. มีฤทธิ์ต้านอาการแพ้ (7)
หลักฐานความเป็นพิษหลักฐานความเป็นพิษและการทดสอบความเป็นพิษ การทดสอบความเป็นพิษพบว่า เมื่อป้อนสารสกัดเหง้าด้วยอัลกอฮอล์ (80%) ขนาด 3 ก./กก. จะทำให้เกิดอาการพิษในหนูถีบจักร (14) การใช้สารสกัดเหง้าด้วยอัลกอฮอล์ (50%) (15) หรืออัลกอฮอล์ (90%) (16) ฉีดเข้าช่องท้องหนูถีบจักร ขนาดที่ทำให้สัตว์ทดลองตายครึ่งหนึ่งเท่ากับ 178 มก./กก. (15) และ 1 ก./กก. (16) ตามลำดับ การฉีดสารสกัดเหง้าด้วยน้ำเข้าหลอดเลือดดำหนูถีบจักรขนาด 1500 มก./กก. จะทำให้สัตว์ทดลองตายครึ่งหนึ่ง (17, 18) การฉีดสารสกัดเหง้าด้วยอัลกอฮอล์ (90%) เข้าหลอดเลือดดำกระต่ายขนาด 2 มก. ทำให้กระต่ายตาย แต่เมื่อให้กระต่ายกินในขนาด 1-118 ก./ตัว ไม่เป็นพิษ และเมื่อให้สุนัขโดยวิธี iv infusion ในขนาด 5 ซีซี/ตัว หรือเมื่อป้อนให้ 20 ก./ตัว ไม่มีพิษ (19) สารสกัดเหง้าด้วยอีเทอร์ เมื่อให้ผู้ใหญ่รับประทานมีอาการพิษเกิดขึ้นได้ (20) สารสกัดจากใบที่ความเข้มข้น 3.75% มีผลทำให้การเจริญของเซลล์ไฟโบรบลาสจากเหงือกลดลง 50% และรูปร่างเปลี่ยนไป (21) ได้มีการศึกษาความปลอดภัยของสารสกัดขิงซึ่งเตรียมจากการสกัดเหง้าขิงด้วยเอทานอล โดยมี gingerol และ shogaol สูง เมื่อทดสอบในหนูขาว พบว่าไม่มีผลต่อปริมาณน้ำตาลในเลือด การแข็งตัวของเลือด ความดันโลหิต และอัตราการเต้นของหัวใจ จึงนับว่าปลอดภัย (22) และมีการทดสอบสารสกัดชนิดเดียวกันนี้ต่อตัวอ่อนในหนูขาว โดยให้หนูขาวซึ่งตั้งท้องกินสารสกัดขนาด 100, 333 และ 1000 มก./กก. ตั้งแต่วันที่ 6 ถึงวันที่ 15 และฆ่าหนูในวันที่ 21 เพื่อตรวจสอบระบบสืบพันธุ์ พบว่าไม่มีผลต่อตัวอ่อนหรือระบบสืบพันธุ์ของแม่ จึงสรุปได้ว่าปลอดภัยต่อแม่และตัวอ่อน (23) นอกจากนี้ยังพบว่าไม่เป็นพิษต่อยีน (24) การรับประทานขิงขนาดสูงมากๆ อาจเกิดอาการเนื่องจากการกดประสาทส่วนกลาง หัวใจเต้นไม่ปกติ (25) อาจทำให้เกิด phototoxicity แต่ไม่รุนแรง (26) การใช้แก้อาเจียนในหญิงมีครรภ์ EU แนะนำให้ระวัง เนื่องจากไม่มีหลักฐานยืนยันความปลอดภัยของหญิงมีครรภ์ แต่ก็ไม่มีหลักฐานความเป็นพิษ (27-29) มีการศึกษาในหญิงมีครรภ์ซึ่งมีอาการอาเจียนเนื่องจากแพ้ท้องในช่วงตั้งครรภ์ 20 อาทิตย์ จำนวน 27 ราย พบว่าในขนาดวันละ 1 ก. (250 มก. 4 ครั้ง/วัน) เป็นเวลา 4 วัน ไม่มีอาการข้างเคียง มี 1 รายแท้ง แต่ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าเกิดจากขิง ทารกทุกรายเป็นปกติ (30) ข้อควรระวังในการใช้ขิงในขนาดสูงๆ ได้แก่ 1) เนื่องจากมีฤทธิ์ขับน้ำดี จึงไม่ควรใช้ในผู้ที่มีปัญหานิ่วในถุงน้ำดี นอกจากปรึกษาแพทย์ (31) 2) การที่ขิงยับยั้งการสังเคราะห์ Thromboxane จึงควรระวังในผู้ป่วยที่มีปัญหาการตกเลือด (32) 3) มีรายงานการเกิด exfoliation ของผนังลำไส้เมื่อได้รับขิง 6 ก. ซึ่งอาจทำให้เกิดแผลในกระเพาะอาหารได้ (33) 4) การศึกษาขนาดความเป็นพิษของสารสำคัญในขิง พบว่า LD50 ของ 6-gingerol และ 6-shogaol อยู่ระหว่าง 250-680 ซีซี/กก. (34, 35) 5) มีรายงานพบว่าการให้ขิงในขนาดสูง อาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงการจับตัวของเกร็ดเลือด แต่จะหายไปหลังจากหยุดรับประทาน 1 อาทิตย์ (36) ทั้งนี้อาจเนื่องมาจากฤทธิ์ยับยั้ง Thromboxane synthetase และเสริมฤทธิ์ prostacyclin (37, 38) อย่างไรก็ตามได้มีการศึกษาแบบ randomized double blind ในคนไข้ โดยให้รับประทานขิงแห้ง 2 ก./วัน เป็นเวลา 14 วัน พบว่าไม่มีผลต่อการทำงานของเกร็ดเลือด และ breeding time (39) และการทดลองอีกฉบับ ซึ่งรายงานการทดลองแบบ randomized, placebo-controlled crossover ในอาสาสมัคร 18 คน โดยให้รับประทานขิงสด 15 ก. หรือ ขิงที่ทำให้สุกแล้ว 40 ก. เป็นเวลา 2 สัปดาห์ ไม่มีผลต่อ platelet thromboxane production (40) ขิงแห้งขนาดสูง (10-14 ก.) อาจเพิ่ม hypothrombinemic effect ในการรักษาด้วยยาละลายลิ่มเลือด แต่ก็ยังไม่มีการพิสูจน์ทางคลินิก (41) ดังนั้นผู้ป่วยที่มีปัญหาเรื่องการจับตัวของเกร็ดเลือดควรระมัดระวัง และปรึกษาแพทย์ 6) มีผู้ศึกษาฤทธิ์ในการก่อกลายพันธุ์ของขิงหลายกลุ่ม (41-44) สารสกัดขิงด้วยน้ำร้อนมีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ เมื่อตรวจสอบโดยใช้ B2911 cell และ Salmonella typhimurium strain TA100 แต่ไม่มีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ใน strainTA98 (45) Srivaswamy และคณะไม่พบฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ (44) สารสกัดขิงด้วยน้ำและอัลกอฮอล์ไม่มีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ใน Bacillus subtilis H17 (Rec+) แต่สารสกัดด้วยน้ำมีฤทธิ์อ่อนใน S. typhimurium (Rec+) (46) สารสกัดขิงด้วยอัลกอฮอล์ (70%) ในขนาด 4 มก./ซีซี ไม่มีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ใน E. coli PQ 37 และ S. typhimurium TA1535 (47) สารสกัดด้วยอัลกอฮอล์ (95%) ขนาด 100 มคก./จานเพาะเชื้อมีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ใน S. typhimurium TA100 และ TA1535 แต่ไม่มีผลใน strain TA1538, TA1938 (48) และ TA102 (49) สารสกัดขิงด้วยอัลกอฮอล์ (70%) และส่วนสกัดด้วยน้ำและคลอโรฟอร์มของสารสกัดอัลกอฮอล์ (70%) ในขนาด 50 มก./ซีซี ไม่มีผลก่อกลายพันธุ์ใน E. coli PQ 37 (50) สารสกัดขิงด้วยน้ำร้อน ในขนาด 50 มก./จานเพาะเชื้อ ไม่มีผลก่อกลายพันธุ์ใน S. typhimurium TA100 และ TA98 (51) และมีผู้พบว่าสารสกัดด้วยน้ำไม่มีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ใน strain TA100 และ TA98 เช่นกัน (52) การทดลองโดยนักวิทยาศาสตร์ไทยพบว่า สารสกัดขิงด้วยน้ำขนาด 0.5 ซีซี/จานเพาะเชื้อ ไม่มีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ใน Bacillus sebtilis H-45 (Rec-), H-47 (Rec+), M-45 (Rec-), H-17 (Rec+) และผงขิงไม่มีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ใน strain M-45 (Rec-) (53) และมีผู้ศึกษาใน S. typhimurium TA 98 และ TA100 ไม่มีผลเช่นกัน (54) สารสกัดเอทานอล (100%) ไม่มีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ใน S. typhimurium T1530 (55) Tincture ขิงในขนาด 80 ซีซี/จานเพาะเชื้อ ก็ไม่มีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ใน S. typhimurium TA100 และ TA98 (56) สารสกัดอัลกอฮอล์มีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ใน S. typhimurium TA98 ที่ดื้อยา streptomycin และฤทธิ์ลดลงเมื่อนำไปผ่านความร้อน 135 °C นาน 3 ชม. หรือฉายแสง UV shortwave เป็นเวลา 12 ชม. (57) มีสารสำคัญในขิงหลายชนิดที่มีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ ได้แก่ 6-gingerol และ shogaol โดยมีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ ใน S. typhimurium TA100 แต่ไม่มีผลใน TA 98 (48) และ 6-gingerol มีฤทธิ์ก่อกลายพันธุ์ใน E. coli strain HS 30 (58) น้ำคั้นจากขิงจะมีฤทธิ์ต้านการก่อกลายพันธุ์ และยับยั้งการก่อกลายพันธุ์ของ 6-gingerol และยังมีผู้รายงานสนับสนุนฤทธิ์ต้านการก่อกลายพันธุ์ของน้ำคั้นจากขิง (58-60) Safrole เป็นสารต้านการก่อกลายพันธุ์ที่พบในขิงอีกชนิดหนึ่ง แต่จะสลายตัวเมื่อได้รับความร้อน 70 °C นาน 30 นาที หรือการฉายแสง หรือการต้มเดือดเพียง 1-5 นาที (61) 7) เนื่องจากมีรายงานการใช้ในตำรายาทำแท้ง จึงควรระมัดระวังไม่ใช้เกินขนาดในหญิงมีครรภ์ แต่อย่างไรก็ตามมีผู้ศึกษาในหนูขาว พบว่าไม่ทำให้แท้ง (62) 8) เมื่อให้หนูซึ่งตั้งท้องกินน้ำผสมน้ำชงขิง (20 ก./ลิตร) เมื่อหนูตั้งท้องวันที่ 6-15 พบว่าทำให้หนูแท้งลูกมากกว่ากลุ่มควบคุม 2 เท่า (63) รายงานอีกฉบับแสดงผลของสารสกัดขิงด้วยอัลกอฮอล์ (95%) เมื่อป้อนให้หนูขาวที่ท้อง ไม่พบว่ามีผลต่อตัวอ่อน (64) 9) มีรายงานว่าขิงอาจทำให้แพ้ได้ (65) และพบว่าน้ำคั้นจากขิงอาจทำให้เกิดอาการแพ้ ผื่นคันได้ (66) 10) การทดลองในหนูพบว่า สารสกัดด้วยน้ำอาจมีผลต่อโครโมโซม เมื่อให้ในขนาด 10 ก./กก. (67) จากการทดลองดังกล่าวข้างต้น จะเห็นว่าขิงมีฤทธิ์ลดไข้ได้โดยสารออกฤทธิ์คือสารเผ็ดในขิง และยังมีฤทธิ์แก้ปวด แต่เนื่องจากยาแก้ไข้ราคาถูกอาจไม่เหมาะสมในเรื่องการใช้ทดแทน แต่อย่างไรก็ตามการรับประทานพาราเซตามอลเป็นระยะยาวอาจเกิดอาการตับอักเสบได้ อาจใช้ขิงทดแทนบ้างสลับไป ดูรายละเอียดในแก้ไข้ ปวดศีรษะ ขิงเป็นอาหารในชีวิตประจำวันมาช้านาน ขิงนับเป็นสมุนไพรที่มีศักยภาพแก้อาเจียนได้ผลดี ในปัจจุบันประเทศไทยใช้ประโยชน์ส่วนใหญ่ในรูปยาผง เหง้าสดของขิงได้นำมาใช้เป็นยาในสาธารณสุขมูลฐาน คือ ใช้แก้ท้องอืด ท้องเฟ้อและปวดท้อง แก้คลื่นไส้อาเจียน แก้ไอและขับเสมหะ เนื่องจากมีผู้ศึกษาคุณสมบัติทางชีวภาพและฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาอย่างกว้างขวาง ทั้งในสัตว์ทดลองและการทดลองทางคลินิกยืนยันว่า สามารถแก้อาเจียนได้ผลอย่างมีนัยสำคัญ อีกทั้งค่อนข้างปลอดภัยในการใช้ จากรายงานพบว่า การใช้ระยะสั้นในหญิงมีครรภ์พบอาการข้างเคียง แต่ไม่มีฤทธิ์ทำให้ทารกมีรูปร่างผิดปกติ จากผลการทดลองข้างต้นนี้ชี้ให้เห็นศักยภาพในการพัฒนาขิงมาใช้เป็นยาระงับการอาเจียนเนื่องจากการตั้งครรภ์ ระงับการอาเจียนหลังผ่าตัด หรือประโยชน์ในทางการ แพทย์ต่อไป หลักฐานความเป็นพิษและการทดสอบความเป็นพิษ ดูรายละเอียดในแก้ไข้ ปวดศีรษะ จากผลการทดลองข้างต้นชี้ให้เห็นว่าขิงสามารถนำมาใช้แก้อาการท้องเสียได้ โดยมีฤทธิ์ลดการบีบตัวของลำไส้และฆ่าเชื้อแบคทีเรีย แต่เนื่องจากผู้ป่วยเอดส์อาจมีการติดเชื้อรุนแรง จึงต้องระมัดระวังในการใช้ หลักฐานความเป็นพิษและการทดสอบความเป็นพิษ ดูรายละเอียดในแก้ท้องเสีย จากหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ชี้ให้เห็นแนวโน้มที่จะนำขิงมาช่วยเรื่องแก้หวัด แต่ควรมีการทดลองทางคลินิกก่อน
เอกสารอ้างอิงเอกสารอ้างอิง 1. Hong ND, Koo BH, Joo SM, Lee SK. Studies on the efficacy of combined preparation of crude drugs (XXXVI). Effects of Sipmidojuksan on the central nervous and cardiovascular systems. Korean J Pharmacog 1988;19(2):141. 2. Hung ND, Chang IK, Jung HC, Kim NJ. Studies on the efficacy of combined preparation of crude drugs (XII). Korean J Pharmacog 1983;14(1):9-16. 3. Mascolo N, Jain R, Jain SC, Capasso F. Ethnopharmacologic investigation of ginger (Zingiber officinale). J Ethnopharmacol 1989:27(1/2);129-140. 4. Shin KH, Lee EB, Chung MS, Kim OJ, Yoon KY. The acute and subacute toxicities and pharmacological actions of gami sanghwa tang preparations. Korean J Pharmacog 1990;21(2):179-185. 5. Sugaya A, Tsuda T, Obuchi T, Sugaya E. Effect of Chinese herbal medicine \"Hange-koboku-to\" on laryngeal reflex of cats and in other pharmacological tests. Planta Med 1983;47(1):59-62. 6. Takato M, Takamura K, Sugaya A, Tasuda T, Sugaya E. Effect of the Chinese medicine \'Saiko-Keishi-To\' on audiogenic seizure mice, kindling animals and conventional pharmacological screening procedures. Ircs Libr Compend 1982;10(2):86-87. 7. Sankawa U. Modulators of arachidonate cascade contained in medicinal plants used in traditional medicine. Abstr 3rd Congress of the Federation of Asian and Oceanian Biochemists, Bangkok, Thailand, 1983:23. 8. Masumichi K. Manufacture of ginger-containing hot beverages. Patent: Jpn Kokai Tokkyo Koho JP 11 155,538 [99 155,538] ,1999:3pp. 9. Vaz ZR, Mata VL, Calixto JB. Analgesic effect of the herbal medicine Catuama in thermal and chemical models of nociception in mice. Phytother Res 1997;11:101-6. 10. Kasahara Y, Saito E, Hikino H. Pharmacological actions of Pinellia tubers and Zingiber rhizomes. Shoyakugaku Zasshi 1983;37(1):73-83. 11. Latifah. Analgesic effect of Zingiber officinale Roxb. juice on mice. MS Thesis, Dept Pharm, Fac Math & Sci, Univ Padjadjaran, Indonesia, 1987. 12. Kuraishi Y, Nanayama T, Yamauchi T, Hotani T, Sato HM. Antinociceptive effects of oriental medicine Kei-Kyoh-Zoh-Soh-Oh-Shin-Bu-Toh in mice and rats. J Pharmacobio Dyn 1990;13(1):49-56. 13. Mustafa T, Srivastava KC. Ginger (Zingiber officinale) in migraine headache. J Ethnopharmacol 1990;29(3):267-273. 14. Macolo N, Jain R, Jain SC, Capasso F. Ethnopharmacologic investigation of ginger (Zingiber officinale). J Ethnopharmacol 1989;27(1/2):129-40. 15. Aswal BS, Bhakuni DS, Goel AK, Kar K, Mehrotra BN, Mukherfee KC. Screening of Indian plants for biological activity: part X. Indian J Exp Biol 1984;22(6):312-32. 16. Woo WS, Lee EB, Han BH. Biological evaluation of Korean medicinal plants. III. Arch Pharm Res 1979;2:127-31. 17. Hantrakul M. Study of the acute toxicity and cardiovascular effects of ginger (Zingiber officinale Roscoe). MS Thesis, Chiangmai Univ, Thailand, 1975:71pp. 18. Hantrakul M, Tejasen P. Study of the acute toxicity and cardiovascular effects of ginger (Zingiber officinale Roscoe). Thai J Pharm Sci 1976;1(6):517-30. 19. Emig HM. The pharmacological action of ginger. J Amer Pharm Ass 1931;20:114-6. 20. Weber ML. A follow-up study of thirty-five cases of paralysis caused by adulterated Jamaica-ginger extract. Med Bull Vet Admin 1937;13:228-42. 21. ฤดี สุราฤทธิ์ สุวรรณา อุทยาภมรวัฒน์ เทอดพงษ์ ตรีรัตน์. ผลของสารสกัดจากพืชบางชนิดต่อเซลล์ไฟโบรบลาสของเหงือก. การประชุมวิชาการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 19, วันที่ 27-29 ตุลาคม, สงขลา, 2536:434-5. 22. Weidner MS, Sigwart K. The safety of a ginger extract in the rat. J Ethnophar-macol 2000;73:513-20. 23. Weidner MS, Sigwart K. Investigation of the teratogenic poteintial of Zingber officinale extract in the rat. Report Toxicol 2001;15(1):75-80. 24. Ramos Ruiz A, De la Torre RA, Alonso N, Villaescusa A, Betancourt J, Vizoso A. Screening of medicinal plants for induction of somatic segregation activity in Aspergillus indulans. J Ethnopharmacol 1996;52(3):123-7. 25. Iwu MM (ed). Handbook of African medicinal plants. Boca Raton:CRC Press, 1993. 26. Opdyke DLJ. Ginger oil. Food Cosmet Toxicol 1974;12:901-2. 27. Langner E, et al. Ginger: history and use. Adv Ther 1998;15(1):25-44. 28. Schauenberg P, et al. Guide to medicinal plants. New Canaan:Keats Publishing, 1977. 29. Blumenthal M, et al. German commission E monographs: therapeutic monographs on medicinal plants for human use. Texas:American Botanical Council, 1997. 30. Fischer-Rasmussen W, Kjaer S, Dahl C, et al. Ginger treatment of hyperemesis gravidarum. Eur J Obstet Gynecol Reprod Biol 1990;38:19-24. 31. Gruenwald J, Brendler T, Jaenicke C, et al. (eds.). PDR for herbal medicines (2nd edition). New Jersey:Medical Economic Company, 2000. 32. Bracken J. Ginger as an antiemetic: possible side effects due to its thromboxane synthetase acitivity. Anaesthesia 1991;46:705-6. 33. Desai HG, Kalro RH, Choksi AP. Effect of ginger & garlic on DNA content of gastric aspirate. Ind J Med Res 1990;92:139-41. 34. Fulder S, Tenne M. Ginger as an anti-nausea remedy in pregnancy; the issue of safety. Herbalgram 1991;38:47-50. 35. Seukawa M, Ishige A, Yuasa K, et al. Pharmacological studies on ginger. I. Pharmacological actions of pungent constituents 6-gingerol and 6-shogoal. J Pharm Dyn 1984;7:836-48. 36. Lumb A. Effect of dried ginger on human platelet function. Thrumb Haemost 1994;71(1):110-1. 37. Bordia A, et al. Effect of ginger (Zingiber officinale Roscoe) and fenugreek (Trigonella foenum graecum L.) on blood lipids, blood sugar and platelet aggregation in patients with coronary artery disease. Prostaglandins, Leukotrienes and Essential Fatty Acids. 1997;56:379-84. 38. Backon J. Ginger as an antiemetic: possible side effects due to its thromboxane synthetase activity. Anaesthesia 1991;46:705-6. 39. Srivastava KC. Isolation and effects of some ginger components on platelet aggregation and eicosanoid biosynthesis. Prostaglandins Leukotrienes in Medicine 1986;25:187-98. 40. Janssen PLTMK, et al. Consumption of ginger (Zingiber officinale Roscoe) does not affect ex vivo platelet thromboxane production in humans. Eur J Clin Nutr 1996;50: 72-4. 41. World Health Organization. WHO monographs on selected medicinal plants. Volume I, Hong Kong:Malta, 1999. 42. Yamamoto H, Mizutani T, Nomura H. Studies on the mutagenicity of crude drug extracts. Yakugaku Zasshi 1982;102:596-601. 43. Abraham S, Abraham SK, Radhamony G. Mutagenic potential of the condiments, ginger and turmeric. Cytologia 1976;41(3-4):591-5. 44. Sivaswamy SN, Balachandran B, Balanehru S, Sivaramakrishnan VM. Mutagenic activity of south Indian food items. Indian J Exp Biol 1991;29(8):730-7. 45. Hung ND, Chang IK, Jung HC, et al. Studies on the efficacy of combined preparation of crude drugs (XII). Korean J Pharmacog 1983;14(1):9-16. 46. Morimoto I, Watanabe F, Osawa T, Okitsu T Kada,T. Mutagenicity screening of crude drugs with Bacillus subtilis rec-assay and Salmonella microsome reversion assay. Mutat Res 1982;97:81-102. 47. Chang IM, Guest IC, Lee-Chang J, Paik NW, Jhoun JW, Ryun RY. Assay of potential mutagenicity and antimutagenicity of Chinese herbal drugs by using SOS chromotes (E. coli PQ37) and SOS UMU test (S. typhimurium TA 1535/ psk 1002). Proc First Korea-Japan Toxicology Symposium Safety Assessment of Chemicals in vitro, 1989:133-45. 48. Nagabhushan M, Amonkar AJ, Bhide SV. Mutagenicity of gingerol and shogoal and antimutagenicity of zingerone in Salmonella microsome assay. Cancer Lett 1987;36:221-33. 49. Mahmoud I, Alkofahi A, Abdelaziz A. Mutagenic and toxic activities of several spices and some Jordanian medicinal plants. Int J Pharmacog 1992;30(2):81-5. 50. Pang HA, Lee YW, Suh NJ, Chang IM. Toxicological study on Korean tea materials: screening of potential mutagenic activities by using SOS-chromotest. Korean J Pharmacog 1990;21(1):83-7. 51. Lee HK, Kim YK, Kim YH, Roh JK. Effect of bacterial growth-inhibiting ingredients on the Ames mutagenicity of medicinal herbs. Mutat Res 1987;192:99-104. 52. Sakai Y, Nagase H, Ose Y, Sato T, Kawai M, Mizuno M. Effects of medicinal plant extracts from Chinese herbal medicines on the mutagenic activity of benzo(a)pyrene. Mutat Res 1988;206(3):327-34. 53. Ungsurungsie M, Suthienkul O, Paovalo C. Mutagenicity screening of popular Thai spices. Food Chem Toxicol 1982;20:527-30. 54. Leamworapong C. Effect of a food preservation nitrite on mutagenicity of Thai medicinal plants using the Ames test. MS Thesis, Faculty of graduate studies, Mahidol Univ, 1990. 55. Alkofahi A, Batshoun R, Owais W, Najib N. Biological activity of some Jordanian medicinal plant extracts. Part II. Fitoterapia 1997;68(2):163-8. 56. Schimmer O, Kruger A, Paulini H, Haefele F. An evaluation of 55 commercial plant extracts in the Ames mutagenicity test. Pharmazie 1994;49(6):448-51. 57. Hosono A, Suzuki H, Otani H. Mutagenicities of selected spices and desmutagenic compounds in regard to spice-induced mutagenicity. Jpn J Zootech Sci 1987;58(5):413-20. 58. Nakamura H, Yamamoto T. Mutagen and anti-mutagen in ginger, Zingiber officinale. Mut Res 1982;103:119-26. 59. Kada T, Morita M, Inoue T. Antimutagenic action of vegetable factor(s) on the mutagenic principle of tryptophan pyrolysate. Mut Res 1978;53:351-3. 60. Morita K, Hara K, Kada T. Studies on natural desmutagens; screening for vegetable and fruit factors active in inactivation of mutagenic pyrolysis products from amino acids. Agr Biol Chem 1978;42:1235-8. 61. Farag SE, Abo-Zeid M. Degradation of the natural mutagenic compounds safrole in spices by cooking and irradiation. Die Nahrung 1997;41(6):359-61. 62. Runnebaum B, Rabe T, Kiesel L, Prakash AO. Biological evaluation of some medicinal plant extracts for contraceptive efficacy in females. Future aspects in contraception. Part 2. Female contraception. Boston:MTP Press, Ltd, 1984: 115-28. 63. Iwlkinson JM. Effect of ginger tea on the fetal development of Sprague-Dawley rats. Reproduct Toxicol 2000;14(6):507-12. 64. Weidner MS, Sigwart K. Investigation of the teratogenic potential of a Zingiber officinale extract in the rat. Reproduct Toxicol 2001;15(1):75-80. 65. Stager J, Wuthrich B, Johansson SGO. Spice allergy in celery-sensitive patients. Allergy 1991;46(6):475-8. 66. Seetharam KA, Pasricha JS. Condiments and contact dermatitis of the finger-tips. Indian J Dermatol Venereol Leprol 1987;53(6):325-8. 67. Mukhopadhyay MJ, Mukherjee A. Clastogenic effect of ginger rhizome in mice. Phytother Res 2000;14(7):555-7. เอกสารอ้างอิง 1. Kawai T, Kinoshita K, Koyama K. Anti-emetic principles of Magnolia obovata bark and Zingiber officinale rhizome. Planta Med 1994;17-20. 2. Yamahara J, Rong HQ, Iwamoto M, Kobayashi G, Matsuda H. Active component of ginger exhibiting antiserotoninergic action. Phytother Res 1989;3(2):70-1. 3. Panthong A, Tejiasen P. Study of the effects action of ginger (Zingiber officinale Roscoe) on motility of the intact intestine in dogs. Chiang Mai Medical Bulletin. 1975;14(3):221-32. 4. Yang Y, Kinoshita K, Koyama K. Takahashi K, Kondo S, Watanabe K. Structure-antiemetic-activity of some diarylheptanoids and their analogues. Phytomedicine 2002;9(2):146-52. 5. Grontved A, Hentzer E. Vertigo-reducing effect of ginger (Zingiber officinale) root. A controlled clinical study. ORL (Oto-Rhino-Laryngol) (Basel) 1968;48(5):282-6. 6. Holtman S, Clarke AH, Scherer H, Hohn M. The anti-motion sickness mechanism of ginger. A comparptive study with placebo and dimenhydrinate. Acta Otolaryngol 1989;108(3-4):168-74. 7. Ernst E, Pittler MH. Efficacy of ginger for nausea and vomitting:a systematic review of randomized clinical trials. Brith J Anaesth 2000;84(3):367-71. 8. Niebyl JR. Drug therapy during pregnancy. Current Opinion in Obstetrics & Gynecology. 1992;4(1):43-7. 9. Fischer-Rasmussen W, Kjaer SK, Dahl C, Asping U. Ginger treatment of hyperemesis gravidarum. Eur J Obstet Gynecol Reprod Biol 1991;38:19-24. 10. Wilkinson JM. Effect of ginger tea on the fetal development of Sprague-Dawley rats. Reproduct Toxicol 2000;14(6): 507-12. 11. Weidner MS, Sigwart K. Investigation of the teratogenic potential of a Zingiber officinale extract in the rat. Reproduct Toxicol 2001;15(1):75-80. 12. Runneabaum B, Rabe T, Kiesel L, Prakash AO. Biological evaluation of some medicinal plant extracts for contraceptive efficacy in females. Future aspects in contraceptive part 2. Female contraception. Boston:MTP Press,Ltd., 1984:115-28. 13. Weidner MS, Sigwart K. Investigation of the teratogenic potential of a Zingiber officinale extract in the rat. Reprod Toxicol 2001;15(1):75-80. 14. สมใจ นครชัย บรรณาธิการ. การศึกษาต่อเนื่องยาป้องกันการอาเจียนจากเคมีบำบัด. สารคลังข้อมูลยา 2542;1(3):9-16. 15. Sharma SS, Kochuphillai V, Gupta SK, Seth SD, Gupta YK. Antiemetic efficacy of ginger Zingeber officinale against cisplatin-induced emesis in dog. J Ethnophar- macol 1997;57:93-96. 16. Kasahara Y, Saito E, Hikino H. Pharmacological actions of Pinellia tubers and Zingeber rhizomes. Shoyakugaku Zasshi 1983;37(1):73-83. 17. Mowrey DB, Clayson DE. Motion sickness, ginger and psychophysics. Lancet 1982;1:655-7. 18. Bone MB, Wilkinson DJ, Young JR, McNeil J, Charlton S. Ginger root-a new antiemetic. The effect of ginger root on postoperative nausea and vomitting after gynecological surgery. Anaesthesia 1990;45:669-71. 19. Phillips S, Ruggier R, Hutchinson SE. Zingiberaceae officinale (ginger) an antiemetic for day case surgery. Anaesthesia 1993;48(12):715-7. 20. Visalyputra S, Petcpaisit N, Somcharoen K, Choavaratana R. The efficacy of ginger root in the prevention of postperative nausea and vomitting after outpatient gynacological laparoscopy. Anaesthesia 1998;53(5):506-10. เอกสารอ้างอิง 1. Zheng YZ, Zhang N. Treatment of 305 cases of infantile diarrhea with kexieding capsule. Fujian J Trad Chin Med 1988;19(3):13-4. 2. Hong ND, Chang IK, Kim JW, Ryu Sk, Kim NJ. Studies on the efficacy of combined preparation of crude drugs (XXII). Korean J Pharmacog 1985;16(2):73-80. 3. Sinha AK, Mehra MS, Sinha GK, Patha KRC. Antibacterial study of some essential oils. Indian Perfum 1979;20:25-7. 4. D’Amico ML. Investigation of the presence of substances having antibiotic action in higher plants. Fitotherapia 1950;21:77. 5. Bara,MTF, Vanetti MCD. Antimicrobial effect of spices on the growth of Yersinia enterocolitica. J Herbs Spices Med Plants 1995;3(4):51-8. 6. Inouye S, Goi H, Miyauchi K, Muraki S, Ogihara M, Iwanami Y. Inhibitory effect of volatile constituents of plants on the proliferation of bacteria-antibacterial activity of plant volatiles. J Antifung agents 1983;11(11):609-15. 7. Chen CP, Lin CC, Namba T. Development of natural crude drug resources from Taiwan (VI). In vitro studies of the inhibitory effect on 12 microorganisms. Shoyakugaku Zasshi 1987;41(3):215-25. 8. Shimizu S, Furuno H, Katoh S, Yamaguchi N. Antimicrobial activities of benzylpenicillin in combination with traditional herbal medicines against beta-lactamase-producing bacteria. Phytomedicine 1997;4(3):255-60. 9. Roengsumran S, Petsom A, Thanivarn S, Pornpakakul S, Khantahiran S. Antibacterial activity of some essential oils. J Sci Chulalongkorn Univ 1997;22(1):13-9. 10. Begum J, Yusuf M, Chowdhury U, Wahab MA. Studies on essential oils for their antibacterial and antifungal properties. Part I. Preliminary screening of 35 essential oils. Bangladesh J Sci Ind Res 1993;28(4):25-34. 11. Oloke JK, Kolawole DO, Erhun WO. Antibacterial and antifungal activities of components of Aframomum melegueta fruits. Fitoterapia 1988;59(5):384-8. 12. Ontengco DC, Dayap LA, Capal TV. The antibacterial activity of essential oils from some Philippine plants. Acta Manilana1995;43:19-23. 13. Lee HK, Kim YK, Kim YH, Roh JK. Effect of bacterial growth-inhibiting ingredients on the Ames mutagenic activity of medicinal herbs. Mutat Res 1987;192:99-104. 14. Misas CAJ, Hernandez NMR, Abraham ANL. Contribution to the biological evaluation of cuban plants II. Rev Cub Med 1979;31:13-9. 15. Srinivasan D, Nathan S, Suresh T, Perumalsamy PL. Antimicrobial activity of certain Indian medicinal plants used in folkloric medicine. J Ethnopharmacol 2001;4:217-20. 16. Ahmad I, Mehmood Z, Mohammad F. Screening of some Indian medicinal plants for their antimicrobial properties. J Ethnopharmacol 1998;62(2):183-93. 17. Alkofahi A, Batshoun R, Owaais W, Najib N. Biological activity of some Jordanian plant extracts. Part II. Fitoterapia 1997;68(2):163-82. 18. Woo WS, Lee EB, Han BH. Biological evaluation of Korean medicinal plants III. Arch Pharm Res 1979;2:127-31. 19. Mascolo N, Jain R, Jain SC, Capasso F. Ethnopharmacolgic investigation of ginger (Zingiber officinale). J Ethnopharmacol 1989;27(1/2):129-40. 20. พงษ์จักร บูรณินทุ ธวัชชัย ค้าสุคนธ์ มาลิน จุลศิริ. การต้านเชื้อแบคทีเรียก่อโรคอุจจาระร่วงของสารสกัดน้ำของสมุนไพรที่นำมาปรุงเป็นเครื่องดื่ม. โครงการพิเศษ คณะเภสัช-ศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล, 2534. 21. Reiter M, Brandt W. Relaxant effects on tracheal and ileal smooth muscles of the guinea pig. Arzneim-Forsch 1985;35(1):408-14. 22. Hong ND, Chang IK, Kim NJ, Lee IS. Study on the efficacy of combined preparations of crude drug. (XXXIX). Effect of Hyangsayangwee-Tang on the stomach and intestinal disorder. Korean J Pharmacog 1989;20(3):188-95. 23. Suekawa M, Ishige A, Yuasak K, Sudo K, Aburada M, Hosoya E. Pharmacological studies on ginger I. Pharmacological actions of pungent constituents, 6-gingerol and 6-shogaol. J Phar macobio-Dyn. 1984;7(11):836-48. 24. Huang Q, Iwamoto M, Aoki S, Tanaka N, Yamahara J, Takaishi Y. Anti-5-hydroxytryptamine 3 effect of galanolactone, deterpenoid isolated from ginger. Chem Pharm Bull 1991;39(2):397-9. 25. Itokawa H, Mihashi S, Watanabe K, Natsumoto H, Hamanaka T. Studies on the constituents of crude drugs having inhibitory activity against contraction of the ileum caused by histamine or barium chloride (1.Screening test for the activity of commercially available crude drugs and the related plant materials. Shoyakugaku Zasshi 1983;37(3):223-8. 26. Ketusinh O, Wimolwattanapun S, Nilvises N. Smooth muscle actions of some Thai herbal carminatives. Thai J Pharmacol 1984;6(1):11-9. 27. Kato M, NagaoJ, Hayashi M, Hayashi E. Pharmacological studies on saiko-prescriptions. I. Effects of saiko-prescriptions on the isolated smooth muscles. Yakugaku Zasshi 1982;102:371-80. 28. Hung ND, Chang IK, Jung HC, Kim NJ. Studies on the efficacy of combined preparation of crude drugs (XII). Korean J Pharmacog 1983;14(1):9-16. 29. Annamalai AR, Manavalan R. Effects of \'Trikatu\' and its individual components and piperine on gastro intestinal tracts:trikatu-a bioavailable enhancer. Indian Drugs 1990;27(12):595-604. 30. Haginiwa J, Harada M, Morishita I. Pharmacological studies on crude drugs VII. Properties of essential oil compon ents of aromatics and their pharmacological effect on mouse intestine. Yakugaku Zasshi. 1963; 83: 624. เอกสารอ้างอิง 1. May G, Willuhn G. Antiviral activity of aqueous extracts from medicinal plants in tissue cultures. Arzneim-Forsch 1978;28(1):1-7. 2. Denyer CV, Jackson P, Loakes DM. Isolation of antirhinoviral sesquiterpenes from ginger (Zingiber officinale). J Natural Products 1994;57(5):658-62. 3. Hong ND, Koo BH, Joo SM, Lee SK. Studies on the efficacy of combined preparation of crude drugs (XXXVI). Effects of Sipmidojuksan on the central nervous and cardiovascular systems. Korean J Pharmacog 1988;19(2):141. 4. Ketusinh O, Wimolwattanapun S, Nilvises N. Smooth muscle actions of some Thai herbal carminatives. Thai J Pharmacol 1984;6(1):11-19. 5. Tanaka Y, Kataoka M,Konishi Y, et al. Effects of vegetable foods on beta-hexosaminidase release from rat basophilic leukemia cells (RBL-2H3). Jap J Toxicol Environ Health 1992;38(5):418-424. 6. Yamahara J, Yamada T, Kimura H, Sawada T, Fujimura H. Biologically active principles of crude drugs. Anti-allergic principles of \"Shoseiryu-To.\" I. Effect on delayed-type allergy reaction. Yakugaku Zasshi 1982;102(9):881-6. 7. Koda A, Nishiyori T, Nagai H, Matsura N, Tsuchiya H. Anti-allergic actions of crude drugs and blended Chinese traditional medicines. Effects on type I and type IV allergic reactions. Nippon Yakurigaku Zasshi 1982;80:31-41.